Έχω καιρο να γράψω στο blog για κάτι προσωπικό. Δεν θα το έκανα ούτε τώρα αλλά κατά κάποιο τρόπο το υποσχέθηκα σε κάποιον. Την Κυριακή στο χωριό μου, όπως γίνεται κάθε χρόνο, βραβεύτηκαν οι μαθητές που πέρασαν στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Φέτος ήμουν κι εγω μέσα σε αυτούς!
Πριν την βράβευση η συγγραφέας Αθηνά Μπίνιου παρουσίασε το βιβλίο της « Το δειλό λιοντάρι » που αναφέρεται στην Χαιρώνεια και συνδιάζει το λιοντάρι της Χαιρώνειας με τον Πλούταρχο. Απ’ οτι μας έδωσε να καταλάβουμε πρέπει να πρόκειται για ένα πολύ ωραίο παραμύθι από τη στιγμή που εμπεριέχει και στοιχεία ιστορίας.
Στην εκδήλωση παρεβρέθηκαν αρκετοί “επίσημοι”. Κάθε ένας από αυτούς έκανε μια μικρή ομιλία και βραύεβε από έναν επιτυχόντα. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο! Δε χρειάζεται να αναφερθώ σε καθέναν τι είπε ξεχωριστά. Το σκηνικό άλλωστε σε τέτοιες καταστάσεις είναι παρόμοιο και βαρετό. Δυο πράγματα μόνο να σας πω, οι συγκεκριμένοι “επισημοι” ήταν του ΠΑΣΟΚ (κι ο Καράμπελας της ΝΔ) και μας μιλούσαν για το μέλλον μας και για την παιδεία… Λίγο αντιφατικό αν σκεφτεί κανείς οτι αυτοί και το σύστημα που υπηρετούν κατέστρεψαν το μέλλον μας και την παιδεία. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε όταν ο πρόεδρος του απεργοσπαστικού Εργατικου Κέντρου Λιβάδειάς έκανε αναφορα για αμφισβήτηση απο την πλευρά των νέων. Η πρόταση μου είναι να αμφισβητήσουμε έσένα και τους ομοίους σου για αρχή.
Ας αφήσω όμως τους υποκριτές κι ας πάω σε κάτι που μου φαίνεται αληθινό. Αναφέρομαι στο βιβλίο «Να σου πω μια ιστορία» του Χόρχε Μπουκάι που μας έδωσαν ως δώρο. Πρόλαβα να διαβάσω μόνο λίγες από τις ιστορίες κι αμέσως το αγάπησα , το λάτρεψα … (μπααα) πολυ κλισέ εκφράσεις για ένα βιβλίο , αυτό που νιώθω γενικά είναι όπως με το manager στις αρχές, όταν το πρωτοέπαιξα. Θέλω να το διαβάζω (στη περίπτωση του FM2010 , παίζω) συνέχεια γιατί μου αρέσει πάρα πολύ αλλά από την άλλη φοβάμαι μη τελείωσει γρήγορα. Μία ωραία κριτική του βιβλίου υπάρχει στο Diavasame.
