(συνέχεια από το πρώτο μέρος)

Στο Heathrow με περίμενε ο Ryan. Μείναμε στο Λονδινό για λιγες μέρες για να επισκευτούμε τα αξιοθέατα της πόλης και βέβαια το Ministry of Sound ! Εκεί συναντήσαμε μερικούς συνεργάτες του και πιασαμε τη κουβέντα, προς το τέλος η συζήτηση πήγε στη μπάλα. Ανάφερα για το δίπλωμά μου ώσπου ένας απο τους συνεργάτες του μου είπε οτι γνώριζε τον πρόεδρο μιας ομάδας της οποίας τα οικονομικά δε πηγαίναν καθόλου καλά και (ω τι σύμπτωση) δεν είχε προπονητη. Αμέσως μετά το club μπήκαμε στα αυτοκίνητα ωστε νωρίς το πρωι να βρησκόμαστε στις δουλειές μας (δηλαδή εγώ στις διακοπές μου!)

To πρωι μας βρήκε μετά από ώρες οδήγησης στο Bournemouth μια παραθαλασσια πόλη στον Νότο της Αγγλίας, εδώ ήταν που δουλεύαν ο Ryan και οι συνεργάτες του. Ένας απ' αυτούς μου υποσχέθηκε ότι θα μιλήσει στον πρόεδρο της AFC Bournemouth για μένα.

Ο Ryan θα αργουσε να πάει στη δουλειά έτσι ώστε να με ξεναγησει λιγο στη πόλη. Ήταν αρχες Ιουνίου κι έτσι αφου με πήγε μερικες βόλτες με το αμάξι μέσα στη πόλη με αφησε στη παραλία , θα ερχόταν αργότερα να με πάρει.

Το Bournemouth είναι με λίγα λόγια ένα απο τα μέρη που οι Βρετανοί κάνουν τα μπάνια τους το καλοκαίρι (αν δεν ερχονται στην Ελλάδα).

Μετά από μια βουτια στην κρύα για τους Έλληνες θάλασσα ακούστηκε το κίνητο. Ήταν ένας απο τους συνεργάτες του Ryan. Μου είχε ήδη κλείσει ραντεβου με τον πρόεδρο της AFC Bournemouth. Σε μια ώρα έπρεπε να είμαι στο Μarriott Hotel οπου θα συναντουσα τον κυριο Eddie Mitchell.