Οι βοηθήτικες ρόδες του ΣΥΡΙΖΑ

Το άρθρο της Αυγής για τις δημοτικές εκλογές στο Βόλο και την προφανή ΜΗ στήριξη του υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΚΕ απέναντι στον Μπέο άργησε πολύ να δημοσιευτεί. Λογικά ο αρθρογράφος θα ήταν απασχολημένος με τον να γράφει την ομιλία του Τσίπρα για την εκδήλωση του ΣΕΒ.
Το εν λόγω άρθρο αφιερώνει πολλές παραγράφους και στο Δήμο Αριστοτέλη, εκεί που βρίσκονται οι Σκουριές και τα μεταλλεία χρυσού. Και εκεί λοιπόν το ΚΚΕ έπρεπε να στηρίξει Γ. Μίχο (αφού αυτόν προτιμά ο ΣΥΡΙΖΑ!)  ή καλύτερα τον υποψήφιο που “οι κάτοικοι που συμμετέχουν στο κίνημα αποφάσισαν να εκλέξουν με δημοψήφισμα”.  Για βοηθητικές ρόδες το πέρασε το ΚΚΕ ο ΣΥΡΙΖΑ και όλο στήριξη ζητάει; 
Μερικές σκέψεις θέλω να καταγράψω μόνο τις οποίες τις παρέθεσα και ως σχόλιο σε ιστοσελίδα που επιτρεπόταν ο σχολιασμός του συγκεκριμένου άρθρου.
  • Θέλανε δηλαδή το ΚΚΕ να έλεγε στις ευρωεκλογές να σταλεί μήνυμα καταδίκης της ΕΕ αλλά στις δημοτικές εκλογές να παρότρυνε τον κόσμο να ψηφίσει δήμαρχο που είναι υπέρ της και θα εφαρμόσει σε τοπικό επίπεδο τις πολιτικές της;
  • Σε δεκάδες δήμους που κατέβαινε η Λαϊκή Συσπείρωση αλλά όχι υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε καμιά υποστήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ.
  • Σε συνέντευξη του ο  Γ. Μίχος (“κέρδισε” τελικά τον Πάχτα) στην Αυγή λέει μεταξύ άλλων πως "οι δημοτικές εκλογές δεν ήταν δημοψήφισμα για το "ναι" ή το "όχι" στη μεταλλευτική δραστηριότητα στην περιοχή." , "δεν είχαμε ως βασικό μας σύνθημα το «ναι» ή «όχι» στην μεταλλευτική δραστηριότητα" και "Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να κλείσει τα μεταλλεία και δεν θέλει να παράξει ανέργους" .
Ο ΣΥΡΙΖΑ αν ψάχνει για  βοηθητικές ρόδες να κοιτάξει αλλού. Έκανε ένα βήμα με τους ψηφοφόρους της Χ.Α. στην Αθήνα, από το ορίτζιναλ ΠΑΣΟΚ έχει ακόμα 8% να απορροφήσει, έχει ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ εχει, εχει …

Κουρελού – Μία ελληνική μπάντα στο Λονδίνο

Η “Κουρελού” είναι μια μπάντα παραδοσιακής ελληνικής μουσικής που έχει την βάση της στο Λονδίνο. Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της είναι μια σύνθεση πολλαπλών στυλ, ρυθμών και οργάνων μεταξύ των οποίων το μπουζούκι, η θρακιώτικη γκάιντα, το ηπειρώτικο βιολί και η κρητική λύρα.

Συμμετέχει παίζοντας μπουζούκι και ο Λειβαδίτης Σπύρος Μπολοβίνης. 

Λιβαδειά

IMG_20140425_175216

Ε όχι και τόσο ξαφνικά

Το παρακάτω άρθρο δεν είναι δικό μου αλλά ενός φίλου. Καλή ανάγνωση …

Ελλάδα 2008. Σ΄ αυτό λοιπόν το άκρο της νοτιοανατολικής Ευρώπης ζούσε ένας λαός που ευημερούσε, είχε δικανικούς και δημοκρατικούς θεσμούς, απολάμβανε την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα της Ενωμένης Ευρώπης. Άλλωστε γιατί να μην ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία; Τα πολιτικά πάθη είχαν καταλαγιάσει, η οικονομική πρόοδος που υπήρχε έχει συμπαρασύρει και την κοινωνία αλλάζοντας την νοοτροπία της ακόμα και τη καθημερινότητά της. Οι πολιτικοί και οι οικονομικοί κύκλοι διατυμπάνιζαν ότι η Ψωροκώσταινα μας τελείωσε και τώρα όλα θα είναι καλύτερα, αν δεν ήταν ήδη.

Αλλά για στάσου λίγο, τώρα που γράφω και εσείς διαβάζετε είμαστε στο 2013.Τί έγινε τόσο ξαφνικά και φτάσαμε εδώ, ή δεν ήταν τελικώς τόσο ξαφνικό ό,τι μας συνέβη. Πού είναι η ισχυρή και ευνομούμενη κοινωνία μας με τους ενεργούς και σωστούς πολίτες, με τους αντίστοιχους πολιτικούς της και τους ισχυρούς θεσμούς; Ή μήπως δεν είχαμε τίποτα από όλα αυτά και την πατήσαμε σαν το Μενέλαο της τραγωδίας του Ευριπίδη;

Αν εξετάσουμε την οικονομική φύση της κρίσης, θεωρώ αυτονόητο ότι δεν φτάσαμε εντελώς ξαφνικά στα μνημόνια και στην κρίση γενικά. Ας επισημάνουμε δυο σημαντικά γεγονότα (προσωπική γνώμη), το 1980-1981 η Ελλάδα εισέρχεται στη τότε ΕΟΚ και το 1981 εκλέγεται το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση. Αλληλένδετα γεγονότα που αν σκεφτεί κανείς ότι έκτοτε ο εξωτερικός δανεισμός της κεντρικής κυβέρνησης αυξάνεται κατακόρυφα, το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας έχει αρνητικό πρόσημο, το αγροτικό ισοζύγιο της χώρας επίσης είναι αρνητικό, το έλλειμμα του προϋπολογισμού όλα αυτά τα χρόνια είναι από το μεγαλύτερο της Ε.Ε. Ο πρωτογενής τομέας της χώρας εγκαταλείφθηκε μέσω και των επιδοτήσεων της ΚΑΠ ο δευτερογενής τομέας σταδιακά αποψιλώθηκε, οδηγώντας στη ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους. Όλα αυτά βέβαια, εφαρμόζοντας τις οδηγίες της Ε.Ε πάντα, όσον αφορά το άνοιγμα των αγορών και την ελευθερία κινήσεως των εργαζομένων (συνθήκη του Μάαστριχτ κτλ). Φυσικά ’’κάτι πάει καλά’’. Υπάρχει και ο τριτογενής τομέας που παράγουμε ‘’μόνο’’ υπηρεσίες. Για να μην ξεχάσουμε τη φούσκα του χρηματιστηρίου και της οικοδομής με τα επισφαλή δάνεια. Η συνεχόμενη αύξηση των ελλειμμάτων, όπως και της κατανάλωσης και του πληθωρισμού δεν οδηγούν σε διαχρονική αύξηση του ΑΕΠ και της απασχόλησης, αλλά έχουμε το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού. Οι τράπεζες κινούνται χωρίς κανένα θεσμικό έλεγχο. Πού ήταν όμως η δημόσια διοίκηση θα ρωτήσει κάποιος. Η δημόσια διοίκηση έχει-είχε μετατραπεί σε φέουδο της εκάστοτε κομματικής μηχανής (πράσινα και γαλάζια παιδιά), άθυρμα στα χέρια πολιτικάντηδων και των ευνοουμένων τους. Το δημόσιο χρήμα, είτε τα δάνεια, είτε οι επιδοτήσεις, διασπαθίζεται στους ‘’γνωστούς-άγνωστους’’ Τραπεζίτες-Εφοπλιστές-Καναλάρχες-Εργολάβους και αυτοί, για την ανοχή, μας αλλά και το εφησυχασμό, μας δίνουν λίγο από το μέλι μέσω διορισμών στο δημόσιο (κάνοντας μας όπως, προείπα, πολύχρωμο παιδί), θεαμάτων, εορτοδανείων, κ.τ.λ. και όλα ‘’μέλι -γάλα’’.

Και μην αρνηθεί κανείς ότι δεν έβλεπε τη διαφθορά και την ‘’αποκτήνωση’’ των ‘’γνωστών-αγνώστων’’, αλλά απλά κοιτούσε να επωφεληθεί όσο γίνεται περισσότερο. Όχι, όλοι αλλά και αυτοί που δεν επωφελήθηκαν, δεν βολεύτηκαν, κοινώς σίγησαν ή όταν τους έλεγαν να αντιδράσουν απαντούσαν ‘’έλα μωρέ έχει ο θεός’’ ... και άλλα τέτοια. Διότι τί θέλαμε, να ‘’βολευτούμε’’ όλοι στο δημόσιο ή κάτι παρεμφερές. Συγχέαμε μέσα στη αμάθεια μας και στην αμορφωσιά μας την πολιτική, τον αθλητισμό με την πολιτική, την ιστορία με τη κουτοπονηριά μας, τις συνομωσίες και μια ανωτερότητα της φυλής μας τάχα και άλλα τέτοια ωραία. Μπρός στη κρίση την κοινωνική-ηθική-πολιτική, καταρχάς, έσπασε το συννεφάκι που μας περιστοίχιζε και αναδύθηκε η οσμή της σάπιας κοινωνίας και των θεσμών μας, που καυχιόμασταν ότι διαθέταμε, η αναποτελεσματικότητα των θεσμών που δεν μπόρεσαν να ενώσουν την κοινωνία μας, να μας ενεργοποιήσουν ώστε να αντισταθούμε σ΄ αυτό που ερχόταν. Οι θεσμικοί παράγοντες, όπως αυτοί εκφράζονται κάθε φορά, αφού όλο αυτό τον καιρό μας έσπρωχναν (ή ενεργητικά ή παθητικά με αμέλεια) στη στενωπό της κρίσης, τώρα αρνούνται τις αλλαγές και διαλαλούν ότι είναι εκείνοι που θα μας βγάλουν από αυτή. Αλλά ήταν οι πολιτικοί-κοινωνικοί-δικανικοί θεσμοί προσανατολισμένοι στη προστασία του συνόλου; Η πράξη απέδειξε πως όχι. Και αυτό γιατί οι στόχοι τους ήταν η εξυπηρέτηση του φαύλου συστήματος και εν τέλει ημών, μιας και όλο αυτό το οικοδόμημα στηρίχτηκε σε μας και εμείς σ’ αυτό.

Τελειώνοντας, για ό, τι ζήσαμε και βιώσαμε έως τώρα, ούτε ξαφνικό ήταν, ούτε ανεύθυνοι ήμαστε αλλά φτιάξαμε και συντηρούμε μια παθούσα κοινωνία, με παθόντες θεσμούς, νοσούσα νοοτροπία και νοσούντα μυαλά. Αν δεν αλλάξουμε θέτοντας συγκεκριμένους στόχους μέσα από σοβαρές πολιτικές δράσεις, να σκεφτούμε που φταίξαμε προσωπικά-ατομικά, να ξεφύγουμε από την αμάθεια, και τη πολιτική αμορφωσιά κ.ο.κ. Άρα η ασθένεια μεταδόθηκε στους πολίτες από την κοινωνία ή το αντίθετο;

Β.

 

Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Παρόμοια Διανομή 4.0 Διεθνές
.